حسب حالی ننوشـــتی و شـــد ایّامــی چند

محرمی کو که فرســتم به تو پیــغامــــی چند

مــا بدان مـــقصـــد عالــــی نتـــوانیم رســــید

هم مـگـــر پیــــش نهـد لطف شما گامی چند

چون می از گل بسبو رفت و گل انداخت نقاب

فرصــــت عیــــش نگـــهــدار و بزن جامی چند

قند آمـــیـخـــته با گــل نه عــــلاج دل ماســت

بــــوســــه ایی چنــد برآمـیز به دشنامی چند

زاهــــد از کـــوچـــه رنــــدان بســـلامــت بگذر

تا خـــــرابت نکــــند صـــحبـــت بدنامــــی چند

عیـــب مـــی جــمله چو گفتی هنرش نیز بگو

نفــــی حـــکــــمت مکن از بهر دل عامی چند

ای گـــــدایان خــــرابات خـــــــدا یار شماست

چشـــــم انعـــــام مــــدارید ز انعــــــامی چند

پیر میخانه چه خوش گفت بدردی کش خویش

که مــگو حــــال دل ســـوخته با خـــامی چند

حافظ از شــــوق رخ مــــهــر فروغ تو بسوخت

کامگـــــارا نظـــری کــن ســوی ناکــامی چند